Czarna Kostka to projekt przebudowy domu, położonego w jednej z wrocławskich dzielnic. Budynek wcześniej był typową „białą kostką”, reprezentującą architekturę domów jednorodzinnych lat 60-tych i 70 tych XX w. Architekci, zachowując wierność minimalistycznej estetyce zastanego budynku i sięgając po proste rozwiązania, przekształcili siermiężny, PRL-owski budynek w nowoczesny dom, spełniający oczekiwania współczesnych mieszkańców i kolorystycznie wpisujący się w kontekst starszych, ciemnoszarych domów w sąsiedztwie.

Przebudowa obiektu zakładała poprawę stanu elewacji (tzw. „face lifting”) i przede wszystkim zwiększenie jego kubatury oraz utworzenie nowego układu pomieszczeń. Prawie dwukrotne większa powierzchnia spowodowała, że wnętrze stało się doświetlone i bardziej przestronne. Dom rozbudowano w dwóch pasach: północnym (gdzie umieszczono strefę nocną dla rodziców i wyeksponowane wejście) oraz południowym (ze strefą dzienną z salonem, umieszczoną na dwóch kondygnacjach oraz pokojami dla dzieci na piętrze). Sama bryła zyskała na atrakcyjności, poprzez zastąpienie białego tynku czarnymi, świerkowymi deskami. Wejście, pomimo że schowane w wyciętym kubiku, zostało wyeksponowane poprzez zastosowanie kontrastowego do czerni tynku w kolorze limonkowym.

Dom jest zlokalizowany w dzielnicy domków jednorodzinnych, na niedużej działce, dlatego prywatność użytkowników stała się od początku dla architektów jedną z podstawowych kwestii projektowych. Od strony ogrodu zaprojektowano pośrednią strefę tarasową, tzw. „in between”, która znajduje się już poza domem, ale nie jest jeszcze ogrodem. Strefa ta została stworzona poprzez nadwieszenie z sypialnią rodziców, wychodzące na taras oraz ażurową, stalową konstrukcję, otaczającą przestrzeń tarasową, na której można zainstalować dodatkowe elementy (np. drewniane listwy lub materiałowe zasłony). Pozwoli to osłonić domowników od strony sąsiadów, a także pomoże rozproszyć intensywne światło słoneczne latem. Strefa „in between” jest częścią domu, jednak znajduje się poza jego kubaturą. Pozwala to m. in. na naturalne połączenie przestrzeni wewnętrznej i zewnętrznej, przy zapewnieniu maksymalnego otwarcia salonu na ogród. Zgodnie z życzeniem klienta, elewacja frontowa prawie nie posiada okien, przez co sprawia wrażenie zamkniętej i niedostępnej. Natomiast od strony ogrodu zaprojektowano duże przeszklenia.

Dopływ światła do hallu wejściowego zapewniony został poprzez zaprojektowanie przeszklenia o wysokości 5 m z nieprzezroczystego, ale przeziernego szkła profilowego Pilkington Profilit™, przepuszczającego i równomiernie rozpraszającego wpadające do wnętrza światło, a także poprzez zastosowanie kilku świetlików dachowych.

Zdjęcia: © Tomasz Zakrzewski